ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਮੂਹ ਵੋਟ ਪਾ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਮੱਸਿਆ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਸਧਾਰਨ ਸਮੱਸਿਆ ਲਈ ਅਕਸਰ ਵੋਟ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਲੋਕ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਮੱਸਿਆ
ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਚੁੱਕਾ ਹੈ: ਸੂਚੀ ਬਣੀ, ਵੋਟਾਂ ਗਿਣੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸਿਖਰਲੀ ਚੀਜ਼ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਓ ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਦਾ ਕੋਈ ਕਮਰਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਿਮੂਲੇਟ ਕੀਤੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ। ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਕਸ਼ਾ ਹੋਵੇਗਾ — ਅਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹਰ
ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ, ਪੰਜ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ
- ਕੋਈ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਲਿਖੋ, ਇਕੱਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕਾਰਡ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
- ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਡ ਪੜ੍ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਡ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋਰ ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ।
- ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸਿਖਰਲੇ ਵਿਚਾਰ ਚੁਣੋ।
- ਕਾਰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਲਈ ਜਵਾਬ ਦਿਓ: ਕੀ ਇਹ ਉਸ ’ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ?
- ਜਵਾਬਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਨਕਸ਼ਾ ਦੇਖੋ — ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕਾਰਨ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਉਹ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਡੈਮੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪੰਜ ਕਦਮ ਦੋ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ’ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀ: ਮਨਚਾਹਿਆ ਭਵਿੱਖ — ਜੇ ਇਹ ਠੀਕ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਕੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਜੋੜੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ — ਜਾਂ ਉਪਾਅ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਬਣਾਏਗਾ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਮ ਮਾਮਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਲ ਸੈਟਿੰਗ ਵੀ।
ਇਹ ਕਿਉਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਦੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕੜੀ ਲਈ ਕਮਰੇ ਦਾ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਦਬਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਨਕਸ਼ਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਨਕਸ਼ਾ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਬਾਕੀ ਹਰ ਗੱਲ ’ਤੇ ਅਸਹਿਮਤ ਹਨ ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਮਿੰਟ; ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ