Ένα κίνημα έχει χίλια παράπονα και κανένα πρόγραμμα. Όλοι ξέρουν τι πονάει· κανείς δεν συμφωνεί στο γιατί, και ένα αίτημα χωρίς αιτία πίσω του απορρίπτεται εύκολα: διαβάζεται ως διάθεση, και τις διαθέσεις τις περιμένουν να περάσουν.
Το True Causes κάνει τα παράπονα ανάλυση της ίδιας της ομάδας. Όλοι γράφουν αιτίες μόνοι και ανώνυμα, ώστε κανείς να μην χρειάζεται να μιλήσει εκ μέρους της αίθουσας. Έπειτα η ομάδα κρίνει, ζεύγος προς ζεύγος, αν μια αιτία επηρεάζει σημαντικά μια άλλη, και μια σύνδεση μετρά μόνο με τα τρία τέταρτα των ψήφων. Οι ρίζες είναι τα αιτήματα. Οι δράσεις, καθεμία κριμένη απέναντι σε κάθε ρίζα, είναι αυτό που ζητάτε πρώτο. Ο χάρτης μπαίνει στο γραφείο όποιου μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, με κάθε σύνδεση να δείχνει πώς διευθετήθηκε.
Κανείς δεν χρειάζεται να τρέξει το σύνολο. Το ερώτημα είναι ο οργανωτής: δημοσιεύεται, μια αίθουσα ανοίγει σε όποιον έχει διεύθυνση στον χώρο που αφορά, και πολλές αίθουσες διπλώνουν σε έναν χάρτη. Μία εβδομάδα αφού τελειώσει, η αίθουσα ξεχνά ποιος κάθισε μέσα, κρατώντας μόνο το όνομα του οικοδεσπότη της· ο χάρτης, κάθε κριμένο ζεύγος, οι δράσεις και οι προβλέψεις μένουν. Αυτό είναι που φέρνετε πίσω έναν χρόνο μετά, όταν η απάντηση ήταν «θα το εξετάσουμε».