Sebuah gerakan mempunyai seribu rungutan dan tiada program. Semua orang tahu apa yang menyakitkan; tiada sesiapa bersetuju tentang sebabnya, dan tuntutan tanpa punca di sebaliknya mudah ditolak: ia dibaca sebagai perasaan, dan perasaan boleh ditunggu sehingga reda.
True Causes menjadikan rungutan itu analisis kumpulan itu sendiri. Setiap orang menulis punca secara bersendirian dan tanpa nama, jadi tiada sesiapa perlu bercakap bagi pihak bilik. Kemudian kumpulan menilai, pasangan demi pasangan, sama ada satu punca mempengaruhi punca lain dengan ketara, dan satu kaitan hanya dikira pada tiga perempat undi. Akarnya ialah tuntutan. Tindakan, setiap satu dinilai terhadap setiap akar, ialah apa yang perlu dituntut dahulu. Peta itu sampai ke meja sesiapa yang mampu mengubah keadaan, dengan setiap kaitan menunjukkan bagaimana ia diputuskan.
Tiada sesiapa perlu mengendalikan keseluruhannya. Soalan itulah penganjurnya: ia diterbitkan, sebuah bilik dibuka kepada sesiapa yang mempunyai alamat di tempat yang berkenaan, dan beberapa bilik digabungkan menjadi satu peta. Seminggu selepas selesai, bilik itu melupakan siapa yang pernah berada di dalamnya, hanya mengekalkan nama penyelarasnya; peta, setiap pasangan yang dinilai, tindakan dan ramalan kekal. Itulah yang anda bawa kembali setahun kemudian, apabila jawapannya dahulu ialah “kami akan menelitinya”.