Een beweging heeft duizend grieven en geen programma. Iedereen weet wat pijn doet; niemand is het eens over waarom, en een eis zonder oorzaak erachter is makkelijk af te wijzen: hij leest als een stemming, en stemmingen worden uitgezeten.
True Causes maakt van de grieven de eigen analyse van de groep. Iedereen schrijft oorzaken op, alleen en zonder naam, zodat niemand voor de ruimte hoeft te spreken. Dan beoordeelt de groep, paar voor paar, of de ene oorzaak de andere wezenlijk beïnvloedt, en een verband telt pas bij driekwart van de stemmen. De wortels zijn de eisen. De acties, elk beoordeeld tegenover elke wortel, zijn wat je het eerst vraagt. De kaart gaat op het bureau van wie dingen kan veranderen, met elk verband dat laat zien hoe het is beslist.
Niemand hoeft het geheel te leiden. De vraag is de organisator: ze wordt gepubliceerd, een ruimte opent zich voor iedereen met een adres op de plek waar het om gaat, en meerdere ruimtes vouwen samen tot één kaart. Een week na afloop vergeet de ruimte wie erin zat en houdt alleen de naam van haar gespreksleider; de kaart, elk beoordeeld paar, de acties en de voorspellingen blijven. Dat is wat je een jaar later meeneemt, toen het antwoord ‘we gaan ernaar kijken’ was.