टिप्पणी · बाँडिएका मत
धेरैजसो सामूहिक प्रक्रियाले बाँडिएको मतलाई नतिजा मान्छन्। आधा कोठा हो भन्छ, आधा होइन भन्छ, प्रस्ताव असफल हुन्छ, र प्रश्नको उत्तर आइसकेजस्तो गरी त्यो अभिलेखबाट हराउँछ। कारणसम्बन्धी प्रश्नमा यो भ्रामक हो: कोठाले A को B मा कुनै असर छैन भनेर निर्णय गरेको होइन। उसले कुनै निर्णय नै गरेन।
True Causes ले बाँडिएको मतलाई फरक तरिकाले हेर्छ। एउटा कारणले अर्कोलाई उल्लेखनीय प्रभाव पार्छ कि पार्दैन भन्नेमा प्यानलको मत बाँडियो भने प्रश्न चुपचाप असफल हुँदैन। त्यो खुलै रहन्छ र टुङ्गो लगाउन अन्यत्र जान्छ। दोस्रो प्यानलमा पनि मत बाँडियो भने, जोडीलाई विवादित भनेर प्रकाशित गरिन्छ र त्यो नक्सामा देखिइरहन्छ। असहमति नतिजाकै भाग हो।
उही मानिसलाई फेरि सोध्दा उत्तर विरलै बदलिन्छ। त्यसैले मत बाँडिएको प्रश्न त्यसलाई बाँड्ने समूहबाट निस्केर अरू दुई पूरा समूहकहाँ जान्छ, जसलाई यसरी छानिन्छ कि प्रश्नलाई अनुकूल श्रोतातिर मोड्न नसकियोस्। तिनले छुट्टाछुट्टै उत्तर दिन्छन्, र तिनको उत्तर मिल्नैपर्छ। प्रश्नको बाँडफाँट पनि समयसँगै घुम्छ, ताकि कुनै पनि समूहले नक्साको कुनै भाग आफ्नो बनाउन नसकोस्।
यी दुवै नियम थपिएका हुन्, किनकि यिनबिनाको संस्करणलाई सिमुलेसनमा एउटा गुटले भत्काइदियो। माथि पठाउने नियमसहित, हरेक व्यक्तिले 30% प्रश्नको गलत उत्तर दिँदा पनि, यो विधिले निर्णय भएका हरेक दस हजार प्रश्नमा करिब 3 वटा मात्र गलत कडी बनाउँछ। अरू समूहकहाँ पठाउने नियमसहित, सँगै मत दिने तीन सिट भएको कोठाले वास्तविक कारणहरूको 0.43 भागको सट्टा 0.98 भाग फेला पार्छ।
सिद्धान्त सबैतिर लागू हुन्छ। “हामी सहमत हुन सकेनौँ” लाई “होइन” मा बदल्ने जुनसुकै प्रक्रियाले सानो समूहलाई मत बाँडेर मात्र कुनै कारण हटाउन दिन्छ। विवादलाई अभिलेखमै राख्नु, र कोठामा नभएका मानिसकहाँ पठाउनु, यसलाई रोक्ने उपाय हो।