NOTATKI · PODZIELONE GŁOSY
Większość procesów grupowych traktuje podział głosów jako wynik. Połowa sali mówi „tak”, połowa „nie”, wniosek przepada, a pytanie znika z zapisu, jakby zostało rozstrzygnięte. Przy pytaniu o przyczyny to wprowadza w błąd: sala nie zdecydowała, że A nie wpływa na B. Nie zdecydowała w ogóle.
True Causes traktuje podział inaczej. Gdy zdania w panelu się podzielą w kwestii, czy jedna przyczyna istotnie wpływa na drugą, pytanie nie przepada po cichu. Pozostaje otwarte i trafia gdzie indziej, żeby je rozstrzygnąć. Jeśli drugi panel też się podzieli, para zostaje opublikowana jako sporna i pozostaje widoczna na mapie. Spór jest częścią wyniku.
Ponowne pytanie tych samych ludzi rzadko zmienia odpowiedź. Dlatego podzielone pytanie opuszcza grupę, w której doszło do podziału, i trafia do dwóch innych całych grup, wybranych tak, żeby nie dało się go skierować do przychylnej publiczności. Odpowiadają osobno i muszą się zgodzić. Przydział pytań z czasem też się zmienia, żeby żadna grupa nie zawładnęła fragmentem mapy.
Obie zasady dodano, bo symulowany blok złamał wersję bez nich. Z przekazywaniem dalej metoda tworzy około 3 błędnych powiązań na każde dziesięć tysięcy rozstrzygniętych pytań, nawet gdy każda osoba odpowiada błędnie na 30% pytań. Z przekazywaniem innym grupom pokój z trzema miejscami głosującymi razem zamiast 0.43 rzeczywistych czynników odzyskuje 0.98.
Zasada jest ogólna. Każdy proces, który zamienia „nie udało się nam uzgodnić” w „nie”, pozwala małej grupie usunąć przyczynę, po prostu dzieląc głosy. Zachowanie sporu w zapisie i przekazanie go ludziom, których nie było w pokoju, temu zapobiega.