NOTITIES · PRIORITEITEN
Vraag een groep op te sommen wat er mis is en dan te stemmen over wat het belangrijkst is, en de winnaar is bijna altijd wat iedereen kan zien. Een magazijn noemt pickfouten. Een spoedeisende hulp noemt wachttijden. Een ministerie noemt het vertrouwen van het publiek. Elk daarvan is echt, en elk daarvan is een gevolg: iets wat verder terug ligt, veroorzaakt het.
Kevin Dye gaf dit een naam: het effect van verkeerde prioriteiten (erroneous priorities effect). In complexe situaties zijn de problemen die mensen het hoogst rangschikken steevast de problemen die het verst stroomafwaarts liggen. Wat het meest pijn doet, is wat het meest zichtbaar is, en wat het meest zichtbaar is, is zelden waar het begint. Zichtbaarheid loopt tegengesteld aan diepte.
John Warfield voegde de tweede helft toe, spreadthink: zet vijftien goed geïnformeerde mensen in een ruimte en hun individuele prioriteiten overlappen nauwelijks. Niet omdat iemand het mis heeft, maar omdat een complexe situatie meer is dan één persoon kan bevatten. In onze runs krijgt 61–89% van alle voorgestelde punten minstens één stem. Spreiding is de normale toestand van een ruimte, geen falen ervan.
Een echte ruimte kun je niet beoordelen, want geen echte ruimte heeft een antwoordsleutel. Een simulatie wel. We bouwden een organisatie met twintig problemen, waarvan er vijf echt de diepe oorzaken zijn, en lieten vijftien mensen die tweehonderd keer per instelling doorlopen, waarbij ze elk paar beslisten zoals True Causes dat doet: één stem per persoon, beslist bij 75% van de uitgebrachte stemmen.
Als de ruimte zich niet laat misleiden door wat pijn doet, benoemt stoppen bij de stemming 3.1 van de 5 echte oorzaken, terwijl een kaart bouwen van wat wat beïnvloedt er 3.9 benoemt. Zelfs een onbevooroordeelde ruimte doet het beter met een kaart, omdat een vraag per paar bij 75% een beter instrument is dan een rangschikking.
Als de ruimte puur rangschikt naar wat ze voelt, benoemt de stemming geen enkele van de vijf, en een kaart daarbovenop redt er slechts 0.2. Een oorzaak die bij de stemming afvalt, kan later niet worden teruggehaald: zodra een punt de stemming niet haalt, brengt geen enkele zorgvuldige structurering het terug.
Stemmen is prima om tussen opties te kiezen. Het is het verkeerde instrument om oorzaken te vinden, omdat het zichtbaarheid meet en dat prioriteit noemt. De oplossing is geen betere stemming. Het is een andere vraag stellen: heeft bij elk paar problemen het ene aanzienlijke invloed op het andere? De diepste oorzaken zijn die waar al het andere op teruggaat, en het zijn vaak de kaartjes waarop niemand stemde.
Zie het gebeuren in een demonstratie van vijf minuten → · Meer notities