NOTITIES · BRONNEN
True Causes is een online uitvoering van gestructureerde democratische dialoog (Structured Democratic Dialogue), de methode die voortkwam uit het Interactive Management van John Warfield en werd ontwikkeld door Alexander Christakis en Yiannis Laouris. Ze is niet nieuw: vijftig jaar peer-reviewed werk, honderden gedocumenteerde dialogen. Laouris en Christakis noemden het het benutten van collectieve wijsheid, en noemden schaal als de hardste grens; die grens opheffen is waarvoor True Causes er is. Een paar bewuste afwijkingen. Eén ervan: de methode houdt elk idee de hele tijd aan de naam van de schrijver gekoppeld, en de beoefenaars ervan stellen dat anonimiteit de verantwoordingsplicht verzwakt. Hier wordt binnen een dialoog niemand genoemd, omdat op een werkplek of in een verdeelde gemeenschap de naam juist is wat mensen tegenhoudt het ware kaartje te schrijven. We denken dat de afweging klopt; ze is niet getest. Bekijk het onderzoek. De mechanismewetenschap eromheen, de tegen blokstemmen geteste regels en de implementatie zijn wat wij toevoegen.
De bredere literatuur: Structured Democratic Dialogue · Interpretive Structural Modelling · Interactive Management. Onze eigen simulaties en hun resultaten worden met de software meegeleverd en zijn beschreven in de bijbehorende notities.
Wat er verder bestaat. Polis vindt waar een menigte het al eens is en toont je de clusters. Remesh en vergelijkbare tools schalen dat zoeken naar overeenstemming op naar duizenden mensen. De Habermas Machine schrijft een verklaring die het grootste deel van een groep kan ondertekenen. Alle drie zijn goed in één vraag: waarover zijn we het eens? Dit stelt een andere — wat veroorzaakt wat? — beslist die paar voor paar, en bewaart de meningsverschillen die het niet kan beslissen in plaats van ze glad te strijken. Het dichtstbijzijnde instrument is dat van de methode zelf: IdeaPrism, van het team van Laouris, voert clusteren en in kaart brengen asynchroon uit en stuurt meningsverschillen terug voor onderbouwing.
Niet de wijsheid van de menigte. De os van Galton en elke voorspellingsmarkt sindsdien werken door onafhankelijke schattingen te middelen: de fouten heffen elkaar op omdat niemand met elkaar sprak. Dat is het juiste instrument voor een getal — een gewicht, een datum, een prijs. Het heeft geen antwoord op veroorzaakt A B, waar honderd ongeïnformeerde schattingen uitmiddelen tot een ongeïnformeerde schatting. Dit werkt andersom: mensen moeten eerst met elkaar praten, zodat wat ze beoordelen geïnformeerd is; en hun oordelen worden niet gemiddeld, maar afgezet tegen een drempel die ze samen moeten halen. Onafhankelijkheid is wat een menigte nodig heeft; gedeelde betekenis is wat een groep nodig heeft.
In de woorden van andere vakgebieden. Voor de informatica is dit mensgebaseerde berekening: mensen beantwoorden elk paar, en een algoritme, interpretatieve structurele modellering, stelt de kaart samen. Voor de economie werkt het met verspreide kennis in de zin van Hayek: wat een probleem nodig heeft, is verdeeld over veel mensen, en niemand heeft alles. Bij een openbare vraag is het burgerintelligentie. En het is collectief probleemoplossen, geen collectieve besluitvorming: het onderbouwt een besluit en laat het besluit aan wie ervoor moet instaan.
Voer een gestructureerde democratische dialoog online, over uw eigen vraag.