ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ · ΔΙΧΑΣΜΕΝΕΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΕΣ
Οι περισσότερες ομαδικές διαδικασίες αντιμετωπίζουν τον διχασμό ως αποτέλεσμα. Η μισή αίθουσα λέει ναι, η άλλη μισή λέει όχι, η πρόταση απορρίπτεται, και το ερώτημα χάνεται από τα πρακτικά σαν να είχε απαντηθεί. Για ένα αιτιακό ερώτημα αυτό είναι παραπλανητικό: η αίθουσα δεν αποφάσισε ότι το Α δεν έχει καμία επίδραση στο Β. Δεν αποφάσισε τίποτα.
Το True Causes αντιμετωπίζει τον διχασμό διαφορετικά. Όταν ένα πάνελ μένει σε αδιέξοδο για το αν μια αιτία επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό μια άλλη, το ερώτημα δεν απορρίπτεται αθόρυβα. Μένει ανοιχτό και πηγαίνει αλλού για να κριθεί. Αν διχαστεί και ένα δεύτερο πάνελ, το ζεύγος δημοσιεύεται ως αμφισβητούμενο και μένει ορατό στον χάρτη. Η διαφωνία είναι μέρος του αποτελέσματος.
Αν ρωτήσετε ξανά τους ίδιους ανθρώπους, η απάντηση σπάνια αλλάζει. Γι’ αυτό ένα διχασμένο ερώτημα φεύγει από την ομάδα που διχάστηκε και πηγαίνει σε δύο άλλες ολόκληρες ομάδες, που επιλέγονται έτσι ώστε να μην μπορεί να κατευθυνθεί προς ένα φιλικό ακροατήριο. Απαντούν χωριστά, και πρέπει να συμφωνήσουν. Η ανάθεση των ερωτημάτων επίσης εναλλάσσεται με τον καιρό, ώστε καμία ομάδα να μην κατέχει ένα τμήμα του χάρτη.
Και οι δύο κανόνες προστέθηκαν επειδή ένα προσομοιωμένο μπλοκ έσπασε την εκδοχή χωρίς αυτούς. Με την κλιμάκωση, η μέθοδος κάνει περίπου 3 λανθασμένες συνδέσεις σε κάθε δέκα χιλιάδες κριμένα ερωτήματα, ακόμη κι όταν κάθε άτομο απαντά λάθος στο 30% των ερωτημάτων. Με την παραπομπή, μια αίθουσα με τρεις θέσεις που ψηφίζουν μαζί περνά από την ανάκτηση του 0.43 των πραγματικών μοχλών στο 0.98.
Η αρχή είναι γενική. Κάθε διαδικασία που μετατρέπει το «δεν μπορέσαμε να συμφωνήσουμε» σε «όχι» επιτρέπει σε μια μικρή ομάδα να αφαιρέσει μια αιτία απλώς διχάζοντας την ψηφοφορία. Η διατήρηση της διαφωνίας στο αρχείο, και η αποστολή της σε ανθρώπους που δεν ήταν στην αίθουσα, το αποτρέπει.
Δείτε έναν χάρτη που έφτιαξαν πολλές ομάδες → · Περισσότερες σημειώσεις