ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ · ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ
Ζητήστε από μια ομάδα να καταγράψει τι πάει στραβά και μετά να ψηφίσει τι μετράει περισσότερο, και ο νικητής είναι σχεδόν πάντα αυτό που βλέπουν όλοι. Μια αποθήκη αναφέρει λάθη συλλογής. Ένα τμήμα επειγόντων αναφέρει χρόνους αναμονής. Ένα υπουργείο αναφέρει τη δημόσια εμπιστοσύνη. Καθένα από αυτά είναι πραγματικό, και καθένα είναι συνέπεια: κάτι πιο πίσω το προκαλεί.
Ο Kevin Dye έδωσε σε αυτό ένα όνομα: το φαινόμενο των εσφαλμένων προτεραιοτήτων. Σε σύνθετες καταστάσεις, τα προβλήματα που οι άνθρωποι κατατάσσουν ψηλότερα είναι σταθερά εκείνα που βρίσκονται πιο κάτω από όλα στην αλυσίδα. Ό,τι πονάει περισσότερο είναι ό,τι είναι πιο ορατό, και ό,τι είναι πιο ορατό σπάνια είναι εκεί που ξεκινά το πρόβλημα. Η ορατότητα κινείται αντίθετα από το βάθος.
Ο John Warfield πρόσθεσε το δεύτερο μισό, τη διάχυτη σκέψη (spreadthink): βάλτε δεκαπέντε ενημερωμένους ανθρώπους σε μια αίθουσα και οι ατομικές τους προτεραιότητες μόλις που επικαλύπτονται. Όχι επειδή κάνει κάποιος λάθος, αλλά επειδή μια σύνθετη κατάσταση ξεπερνά όσα μπορεί να συγκρατήσει ένας άνθρωπος. Στις δικές μας εκτελέσεις, το 61–89% όλων των προτεινόμενων στοιχείων παίρνει τουλάχιστον μία ψήφο. Η διασπορά είναι η φυσιολογική κατάσταση μιας αίθουσας, όχι αποτυχία της.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε μια πραγματική αίθουσα, γιατί καμία πραγματική αίθουσα δεν έχει κλειδί απαντήσεων. Μια προσομοίωση μπορεί. Φτιάξαμε έναν οργανισμό με είκοσι προβλήματα, πέντε από τα οποία είναι πράγματι οι βαθιές αιτίες, και βάλαμε δεκαπέντε άτομα να τον δουλέψουν διακόσιες φορές ανά ρύθμιση, κρίνοντας κάθε ζεύγος όπως το κάνει το True Causes: μία ψήφος ο καθένας, και το ζεύγος κρίνεται στο 75% των ψήφων που δόθηκαν.
Όταν η αίθουσα δεν παραπλανάται από ό,τι πονάει, η διακοπή στην ψηφοφορία ονομάζει 3.1 από τις 5 πραγματικές αιτίες, ενώ η κατασκευή ενός χάρτη του τι επηρεάζει τι ονομάζει 3.9. Ακόμη και μια αμερόληπτη αίθουσα τα πάει καλύτερα με τη χαρτογράφηση, επειδή ένα ερώτημα ανά ζεύγος στο 75% είναι καλύτερο όργανο από μια κατάταξη.
Όταν η αίθουσα κατατάσσει αποκλειστικά με βάση ό,τι νιώθει, η ψηφοφορία δεν ονομάζει καμία από τις πέντε, και η κατασκευή χάρτη από πάνω διασώζει μόνο 0.2. Μια αιτία που απορρίφθηκε στην κάλπη δεν μπορεί να ανακτηθεί αργότερα: μόλις ένα στοιχείο αποτύχει στην ψηφοφορία, καμία προσεκτική δόμηση δεν το φέρνει πίσω.
Η ψηφοφορία είναι μια χαρά για να διαλέξετε ανάμεσα σε επιλογές. Είναι λάθος εργαλείο για να βρείτε αιτίες, επειδή μετρά την ορατότητα και την ονομάζει προτεραιότητα. Η λύση δεν είναι μια καλύτερη ψηφοφορία. Είναι να θέσετε ένα διαφορετικό ερώτημα: για κάθε ζεύγος προβλημάτων, επηρεάζει το ένα σε σημαντικό βαθμό το άλλο; Οι βαθύτερες αιτίες είναι εκείνες στις οποίες ανάγονται όλα τα άλλα, και συχνά είναι οι κάρτες που δεν ψήφισε κανείς.
Δείτε το να συμβαίνει σε μια επίδειξη πέντε λεπτών → · Περισσότερες σημειώσεις