ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ · ΠΗΓΕΣ
Το True Causes είναι μια διαδικτυακή υλοποίηση του Δομημένου Δημοκρατικού Διαλόγου (Structured Democratic Dialogue), της μεθόδου που προήλθε από τη Διαδραστική Διοίκηση (Interactive Management) του John Warfield και αναπτύχθηκε από τους Alexander Christakis και Yiannis Laouris. Δεν είναι καινούργια: πενήντα χρόνια έρευνας με αξιολόγηση από ομοτίμους, εκατοντάδες τεκμηριωμένοι διάλογοι. Οι Laouris και Christakis την περιέγραψαν ως αξιοποίηση της συλλογικής σοφίας, και όρισαν την κλίμακα ως το σκληρότερο όριό της· η άρση αυτού του ορίου είναι ο σκοπός του True Causes. Λίγες σκόπιμες αποκλίσεις. Μία από αυτές: η μέθοδος κρατά κάθε ιδέα συνδεδεμένη με το όνομα του συντάκτη της από την αρχή ως το τέλος, και όσοι την εφαρμόζουν υποστηρίζουν ότι η ανωνυμία αποδυναμώνει τη λογοδοσία. Εδώ κανείς δεν κατονομάζεται μέσα σε έναν διάλογο, επειδή σε έναν χώρο εργασίας ή σε μια διχασμένη κοινότητα το όνομα είναι αυτό που εμποδίζει τους ανθρώπους να γράψουν την αληθινή κάρτα. Πιστεύουμε ότι το αντάλλαγμα αξίζει· δεν έχει δοκιμαστεί. Δείτε την έρευνα. Η επιστήμη των μηχανισμών γύρω της, οι κανόνες που δοκιμάστηκαν απέναντι στην ψήφο σε μπλοκ και η υλοποίηση είναι όσα προσθέτουμε εμείς.
Η ευρύτερη βιβλιογραφία: Δομημένος Δημοκρατικός Διάλογος · Ερμηνευτική Δομική Μοντελοποίηση · Διαδραστική Διοίκηση. Οι δικές μας προσομοιώσεις και τα αποτελέσματά τους συνοδεύουν το λογισμικό και περιγράφονται στις σημειώσεις που το συνοδεύουν.
Τι άλλο υπάρχει. Το Polis βρίσκει πού συμφωνεί ήδη ένα πλήθος και σας δείχνει τις συστάδες. Το Remesh και παρόμοια εργαλεία κλιμακώνουν αυτή την αναζήτηση συμφωνίας σε χιλιάδες ανθρώπους. Η Habermas Machine γράφει μια δήλωση που μπορεί να υπογράψει το μεγαλύτερο μέρος μιας ομάδας. Και τα τρία είναι καλά σε ένα ερώτημα: σε τι συμφωνούμε; Αυτό εδώ θέτει ένα διαφορετικό — τι προκαλεί τι; — το κρίνει ζεύγος προς ζεύγος, και κρατά τις διαφωνίες που δεν μπορεί να κρίνει αντί να τις εξομαλύνει. Το πλησιέστερο εργαλείο είναι της ίδιας της μεθόδου: το IdeaPrism, από την ομάδα του Laouris, εκτελεί ομαδοποίηση και χαρτογράφηση ασύγχρονα και στέλνει τις διαφωνίες πίσω για αιτιολόγηση.
Όχι η σοφία του πλήθους. Το βόδι του Galton και κάθε αγορά προβλέψεων από τότε λειτουργούν υπολογίζοντας τον μέσο όρο ανεξάρτητων εκτιμήσεων: τα λάθη αλληλοαναιρούνται επειδή κανείς δεν μίλησε με κανέναν. Αυτό είναι το σωστό εργαλείο για έναν αριθμό — ένα βάρος, μια ημερομηνία, μια τιμή. Δεν έχει απάντηση για το προκαλεί το Α το Β, όπου εκατό ανενημέρωτες εκτιμήσεις δίνουν κατά μέσο όρο μια ανενημέρωτη εκτίμηση. Αυτό εδώ λειτουργεί αντίστροφα: οι άνθρωποι πρώτα συζητούν, ώστε η κρίση τους να είναι ενημερωμένη· και οι κρίσεις τους δεν υπολογίζονται κατά μέσο όρο αλλά μετρώνται απέναντι σε ένα όριο που πρέπει να ξεπεράσουν μαζί. Η ανεξαρτησία είναι αυτό που χρειάζεται ένα πλήθος· το κοινό νόημα είναι αυτό που χρειάζεται μια ομάδα.
Με τα λόγια άλλων πεδίων. Για την επιστήμη των υπολογιστών αυτό είναι υπολογισμός βασισμένος στον άνθρωπο: οι άνθρωποι απαντούν σε κάθε ζεύγος και ένας αλγόριθμος, η ερμηνευτική δομική μοντελοποίηση, συνθέτει τον χάρτη. Για την οικονομική επιστήμη δουλεύει με τη διάσπαρτη γνώση με την έννοια του Hayek: ό,τι χρειάζεται ένα πρόβλημα είναι μοιρασμένο σε πολλούς ανθρώπους και κανείς δεν τα κρατά όλα. Σε ένα δημόσιο ερώτημα είναι πολιτική νοημοσύνη. Και είναι συλλογική επίλυση προβλημάτων, όχι συλλογική λήψη αποφάσεων: τροφοδοτεί μια απόφαση και την αφήνει σε όσους πρέπει να λογοδοτήσουν γι’ αυτήν.
Τρέξτε έναν Δομημένο Δημοκρατικό Διάλογο διαδικτυακά, στο δικό σας ερώτημα.