ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ · ΧΡΗΣΕΙΣ
Το True Causes εφαρμόζει τον Δομημένο Δημοκρατικό Διάλογο (Structured Democratic Dialogue), μια μέθοδο με πενήντα χρόνια πρακτικής. Το καινούργιο είναι ότι πλέον λειτουργεί στο μέγεθος μιας πόλης αντί για μιας αίθουσας σεμιναρίων. Στην πράξη αυτό σημαίνει: δημοτική αυτοδιοίκηση και δημόσια διαβούλευση · ένας μεγάλος οργανισμός του οποίου το πρόβλημα διασχίζει τμήματα · μια ρυθμιστική αρχή που αξιολογεί ένα σύστημα που δεν σχεδίασε η ίδια · ένα συνδικάτο ή ένα προσωπικό του οποίου η γνώση είναι μοιρασμένη σε βάρδιες · ένα πανεπιστήμιο ή ένας επαγγελματικός σύλλογος · μια σοβαρή ανασκόπηση περιστατικού, όπου το ερώτημα είναι τι πραγματικά προκάλεσε τι · και η στρατηγική δουλειά που συνήθως καταλήγει στην ιεραρχημένη λίστα ενός συμβούλου.
Ένας δήμος. Όχι μια διαβούλευση που παράγει μια λίστα παραπόνων ταξινομημένη κατά το πόσο δυνατά διατυπώθηκαν, αλλά έναν χάρτη που δείχνει ποια από αυτά τα παράπονα προκαλούν τα άλλα — με τις διαφωνίες δημοσιευμένες αντί να εξομαλύνονται, και κάθε σύνδεση να ανάγεται στον τρόπο που κρίθηκε. Ένα δημοτικό συμβούλιο που δρα πάνω στις ρίζες μπορεί να πει γιατί τις επέλεξε, και ένας κάτοικος που διαφωνεί μπορεί να δείξει ακριβώς ποιο ερώτημα θα είχε απαντήσει διαφορετικά. Σε ένα δημοσιευμένο ερώτημα αυτό είναι πολιτική νοημοσύνη: οι άνθρωποι που αγγίζει ένα πρόβλημα βρίσκουν μόνοι τους τις αιτίες του.
Ένας χώρος εργασίας ή ένα συνδικάτο. Δεκαπέντε άτομα σε μια αποθήκη ξέρουν ήδη γιατί συμβαίνουν τα λάθη συλλογής· η γνώση είναι μοιρασμένη σε βάρδιες που δεν συναντιούνται ποτέ. Αυτό τη συγκεντρώνει χωρίς να χρειάζεται να βρεθεί κανείς σε μια αίθουσα την ίδια ώρα, και οι δεσμευμένες θέσεις σημαίνουν ότι η παρατήρηση της νυχτερινής βάρδιας που δεν υπερψήφισε κανείς φτάνει και πάλι στον χάρτη αν κάποιος μπορεί να δείξει το ημερολόγιο. Η ιδιωτική αίθουσα μιας εταιρείας μπορεί να πάρει όσα βρήκαν οι δημόσιες αίθουσες για το ίδιο ερώτημα, χωρίς τίποτα δικό της να βγαίνει έξω.
Ένα κίνημα ή μια καμπάνια. Εξήντα άνθρωποι που θέλουν να αλλάξει το ίδιο πράγμα σπάνια συμφωνούν στο γιατί είναι έτσι όπως είναι, και ένα αίτημα χωρίς αιτία πίσω του απορρίπτεται εύκολα. Εδώ οι ρίζες είναι τα αιτήματα· οι δράσεις, καθεμία κριμένη απέναντι σε κάθε ρίζα, είναι αυτό που ζητάς πρώτο· και η καταγραφή — κάθε ζεύγος, κάθε ψήφος, κάθε πρόβλεψη — είναι αυτό που φέρνεις πίσω έναν χρόνο μετά, όταν η απάντηση ήταν «θα το εξετάσουμε». Κανείς δεν χρειάζεται να τρέξει το σύνολο: το ερώτημα είναι ο οργανωτής, και μια αίθουσα ανοίγει σε όποιον έχει διεύθυνση στον χώρο που αφορά.
Μια ρυθμιστική αρχή ή ένα επάγγελμα. Όπου η εξειδίκευση είναι πραγματική αλλά αμφισβητείται, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ό,τι πιστοποιείται (εμπειρικοί και αιτιακοί ισχυρισμοί, με το 75% των ψήφων που δόθηκαν) και ό,τι απλώς μετριέται (σημασία, αξίες) σημαίνει ότι ένας φορέας μπορεί να δημοσιεύσει μια αιτιακή εξήγηση χωρίς να προσποιείται ότι οι προτεραιότητές του είναι γεγονότα.
Μια διασπορά, ή όποιος αποκλείεται από την αίθουσα. Ο δεσμευτικός περιορισμός μιας αίθουσας συνελεύσεων είναι η φυσική παρουσία. Αφαιρέστε τον και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν, δεν μπορούσαν να πάρουν τη μέρα άδεια, ή ζουν τρεις ζώνες ώρας μακριά βρίσκονται στην ίδια διαβούλευση με όλους τους άλλους — με ένα κοινό χρονόμετρο, με τα ίδια πέντε αυτοκόλλητα.
Δύο παλιοί μηχανισμοί, που κάνουν πραγματική δουλειά. Επιλογή με κλήρωση: ένα ερώτημα σε αδιέξοδο πηγαίνει σε ομάδες που κληρώνονται τυχαία από τις υπόλοιπες, ποτέ σε όποιον προσφέρεται εθελοντικά. Και ισοτιμία: τίποτα εδώ δεν σταθμίζει μια ψήφο με βάση τη φήμη, το διακύβευμα ή την αρχαιότητα. Και τα δύο είναι αρχαία. Αυτό που δεν είναι αρχαίο είναι η ασυγχρονία — μια συνέλευση χρειαζόταν όλους σε ένα μέρος μια μέρα, και αυτό ακριβώς είναι το ταβάνι που αυτό εδώ αφαιρεί.
Το ποιος μετράει παραμένει πολιτική επιλογή. Κάθε διάλογος δηλώνει ποιος μπορεί να συμμετάσχει, και κάθε χάρτης μπορεί να διαβαστεί σε σχέση με την ποικιλία της αίθουσας που τον παρήγαγε. Η πλατφόρμα δεν αποφασίζει αυτό το ερώτημα· αρνείται να το αφήσει να μένει σιωπηρό.
Τι παίρνετε, και τι μένει δικό σας. Μια αιτιακή εξήγηση μαζί με την προέλευσή της, και ένα αρχείο όσων δεν μπόρεσε να συμφωνήσει μια ομάδα. Η απόφαση για το τι θα γίνει, η χρηματοδότησή του και η λογοδοσία γι’ αυτό μένουν σε εσάς και στους θεσμούς σας.
Για κοινωνικά κινήματα και διαμαρτυρίες, δείτε Μετά τις πλατείες: τι άφησαν ανοιχτό τα κινήματα του 2011.