Samorząd. Nie konsultacje, z których wychodzi lista skarg uszeregowanych według tego, jak głośno je zgłoszono, ale mapa pokazująca, które z tych skarg powodują pozostałe — ze sporami opublikowanymi zamiast wygładzonych i z każdym powiązaniem, przy którym da się sprawdzić, jak zostało rozstrzygnięte. Rada, która działa na przyczynach źródłowych, może powiedzieć, dlaczego je wybrała, a mieszkańcy, którzy się nie zgadzają, mogą wskazać dokładnie to pytanie, na które odpowiedzieliby inaczej. Przy opublikowanym pytaniu to inteligencja obywatelska: ludzie, których problem dotyka, sami ustalają jego przyczyny.

Zakład pracy albo związek zawodowy. Piętnaście osób w magazynie już wie, skąd biorą się błędy kompletacji; ta wiedza jest rozproszona między zmiany, które nigdy się nie spotykają. Tu da się ją złożyć bez potrzeby, żeby ktokolwiek był w pokoju w tym samym czasie, a dzięki zarezerwowanym miejscom obserwacja z nocnej zmiany, na którą nikt nie zagłosował, i tak trafia na mapę, jeśli ktoś potrafi wskazać zapis w dzienniku. Prywatny pokój firmy może przyjąć to, co znalazły pokoje publiczne na to samo pytanie, a nic jego własnego nie wychodzi na zewnątrz.

Ruch albo kampania. Sześćdziesiąt osób, które chcą zmiany tej samej rzeczy, rzadko zgadza się co do tego, dlaczego jest tak, jak jest, a żądanie bez przyczyny za nim łatwo odrzucić. Tu korzenie są żądaniami; działania, każde ocenione wobec każdego korzenia, są tym, o co prosi się najpierw; a zapis — każda para, każdy głos, każde przewidywanie — jest tym, z czym wraca się rok później, gdy odpowiedź brzmiała „przyjrzymy się temu”. Nikt nie musi prowadzić całości: pytanie jest organizatorem, a pokój otwiera się dla każdego z adresem w miejscu, którego dotyczy.

Regulator albo środowisko zawodowe. Tam, gdzie wiedza fachowa jest prawdziwa, ale sporna, podział na to, co jest poświadczone (twierdzenia empiryczne i przyczynowe, przy 75% oddanych głosów), i to, co jest tylko zmierzone (waga, wartości), pozwala instytucji opublikować przyczynowy obraz sytuacji bez udawania, że jej priorytety są faktami.

Diaspora i wszyscy, których sala wyklucza. Wiążącym ograniczeniem sali jest fizyczna obecność. Usuń je, a ludzie, którzy nie mogli przyjechać, nie mogli wziąć wolnego albo mieszkają trzy strefy czasowe dalej, biorą udział w tej samej deliberacji co wszyscy inni — przy jednym wspólnym zegarze, z tymi samymi pięcioma naklejkami.