บันทึก · การใช้งาน
True Causes ใช้ Structured Democratic Dialogue วิธีการที่มีการใช้จริงมาห้าสิบปี สิ่งที่ใหม่คือตอนนี้มันทำงานได้ในขนาดของเมือง ไม่ใช่แค่ห้องสัมมนา ในทางปฏิบัติหมายถึง: การปกครองท้องถิ่นและการรับฟังความคิดเห็นสาธารณะ · องค์กรขนาดใหญ่ที่ปัญหาข้ามหลายแผนก · หน่วยงานกำกับดูแลที่ต้องประเมินระบบที่ตนไม่ได้ออกแบบ · สหภาพแรงงานหรือคนทำงานที่ความรู้กระจายอยู่ในหลายกะ · มหาวิทยาลัยหรือสมาคมวิชาชีพ · การทบทวนเหตุการณ์ร้ายแรง ซึ่งคำถามคืออะไรเป็นสาเหตุของอะไรจริงๆ · และงานวางกลยุทธ์ที่มักจบลงด้วยรายการจัดอันดับของที่ปรึกษา
เทศบาล ไม่ใช่การรับฟังความคิดเห็นที่ได้รายการเสียงบ่นเรียงตามว่าใครบ่นดังที่สุด แต่เป็นแผนผังที่แสดงว่าเสียงบ่นใดเป็นสาเหตุของเสียงบ่นอื่น — โดยความเห็นต่างถูกเผยแพร่แทนที่จะถูกเกลี่ยให้หายไป และทุกความเชื่อมโยงสืบย้อนได้ว่าได้ข้อยุติมาอย่างไร สภาที่ลงมือที่สาเหตุรากอธิบายได้ว่าทำไมจึงเลือกสาเหตุเหล่านั้น และผู้อยู่อาศัยที่เห็นต่างก็ชี้ได้ตรงๆ ว่าตนจะตอบคำถามข้อใดต่างออกไป สำหรับคำถามที่เผยแพร่แล้ว นี่คือปัญญาของพลเมือง: ผู้คนที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาหาสาเหตุของมันด้วยตัวเอง
ที่ทำงานหรือสหภาพแรงงาน คนสิบห้าคนในคลังสินค้ารู้อยู่แล้วว่าทำไมจึงหยิบสินค้าผิด ความรู้นั้นกระจายอยู่ในกะต่างๆ ที่ไม่เคยเจอกัน วิธีนี้รวบรวมความรู้นั้นโดยไม่ต้องให้ใครอยู่ในห้องพร้อมกัน และที่นั่งที่กันไว้ทำให้ข้อสังเกตของกะกลางคืนที่ไม่มีใครลงคะแนนให้ยังไปถึงแผนผังได้ ถ้ามีคนชี้ไปที่บันทึกได้ ห้องส่วนตัวของบริษัทรับสิ่งที่ห้องสาธารณะซึ่งทำคำถามเดียวกันพบได้ โดยไม่มีอะไรของตัวเองออกไป
ขบวนการหรือการรณรงค์ คนหกสิบคนที่อยากให้เรื่องเดียวกันเปลี่ยน แทบไม่เคยเห็นตรงกันว่าทำไมมันจึงเป็นอย่างที่เป็น และข้อเรียกร้องที่ไม่มีสาเหตุรองรับก็ปฏิเสธได้ง่าย ที่นี่สาเหตุรากคือข้อเรียกร้อง มาตรการซึ่งแต่ละข้อถูกพิจารณาเทียบกับสาเหตุรากแต่ละข้อ คือสิ่งที่ควรเรียกร้องก่อน และบันทึก — ทุกคู่ ทุกคะแนนเสียง ทุกการคาดการณ์ — คือสิ่งที่คุณนำกลับมาในอีกหนึ่งปีต่อมา เมื่อคำตอบที่ได้คือ “เราจะพิจารณาเรื่องนี้” ไม่มีใครต้องดูแลทั้งหมด: คำถามคือผู้จัดงาน และห้องเปิดรับทุกคนที่มีที่อยู่อีเมลของสถานที่ที่เกี่ยวข้อง
หน่วยงานกำกับดูแลหรือวิชาชีพ ในเรื่องที่ความเชี่ยวชาญมีจริงแต่ถูกโต้แย้ง การแยกระหว่างสิ่งที่ได้รับการรับรอง (ข้อกล่าวอ้างเชิงประจักษ์และเชิงสาเหตุ ที่ 75% ของคะแนนเสียงที่ลง) กับสิ่งที่ถูกวัดเท่านั้น (ความสำคัญ คุณค่า) ทำให้องค์กรเผยแพร่คำอธิบายเชิงสาเหตุได้ โดยไม่ต้องแสร้งว่าลำดับความสำคัญของตนเป็นข้อเท็จจริง
ชุมชนคนพลัดถิ่น หรือใครก็ตามที่ห้องประชุมกันออกไป ข้อจำกัดที่แท้จริงของห้องประชุมคือการต้องอยู่ที่นั่นจริง เอาข้อจำกัดนี้ออก แล้วคนที่เดินทางมาไม่ได้ ลางานไม่ได้ หรืออยู่ห่างไปสามเขตเวลา ก็อยู่ในการปรึกษาหารือเดียวกับทุกคน — ใช้นาฬิกาจับเวลาเดียวกัน และมีสติกเกอร์ห้าแผ่นเท่ากัน
กลไกเก่าแก่สองอย่าง ที่ทำงานได้จริง การเลือกโดยการจับฉลาก: คำถามที่หาข้อยุติไม่ได้จะส่งไปยังกลุ่มที่สุ่มเลือกจากคนที่เหลือ ไม่ใช่ให้ใครก็ตามที่อาสา และสถานะที่เท่าเทียม: ไม่มีอะไรที่นี่ถ่วงน้ำหนักคะแนนเสียงตามชื่อเสียง ส่วนได้ส่วนเสีย หรืออาวุโส ทั้งสองอย่างเก่าแก่มาก สิ่งที่ไม่เก่าคือการไม่ต้องทำพร้อมกัน — สภาต้องให้ทุกคนอยู่ที่เดียวกันในวันเดียวกัน ซึ่งคือเพดานที่สิ่งนี้เอาออกไปพอดี
ใครถูกนับรวม ยังคงเป็นการเลือกทางการเมือง การสนทนาทุกครั้งประกาศว่าใครเข้าร่วมได้ และแผนผังทุกแผ่นอ่านเทียบกับความหลากหลายของห้องที่สร้างมันได้ แพลตฟอร์มไม่ได้ตัดสินคำถามนั้น แต่ไม่ยอมให้มันซ่อนอยู่โดยไม่พูดถึง
สิ่งที่คุณได้ และสิ่งที่ยังเป็นของคุณ คำอธิบายเชิงสาเหตุพร้อมที่มาที่ไป และบันทึกของสิ่งที่กลุ่มตกลงกันไม่ได้ การตัดสินใจว่าจะทำอะไร การหาเงินทุน และการรับผิดชอบต่อผลนั้น ยังอยู่กับคุณและสถาบันของคุณ
สำหรับขบวนการทางสังคมและการประท้วง ดู หลังจัตุรัส: สิ่งที่ขบวนการปี 2011 ยังทิ้งค้างไว้