Gratis online tool voor oorzaakanalyse · voor groepen
Vraag het de mensen die ermee leven. Ieder schrijft de oorzaken op die hij ziet; dan beoordeelt de groep, paar voor paar, welke oorzaak welke aandrijft. Je krijgt een kaart van grondoorzaken — geen stemming over symptomen — en een lijst van wat er moet veranderen die niemand kan wegwuiven.
Al besloten? Bekijk afgeronde kaarten bij de open vragen →
Drie dingen die mensen doen, één ding dat je krijgt. Met een gespreksleider of zonder; geen workshopdag om te boeken. Mensen doen mee vanaf hun telefoon, een paar minuten per keer: in totaal een paar effectieve uren, verspreid over dagen of in één keer, zoals de groep wil — of in een videogesprek per groep, als je dat wilt. Zeven fases eronder; drie die je moet kennen.
Open een ruimte, stuur de link. Iedereen schrijft de oorzaken die hij ziet op eigen kaartjes, voordat hij die van anderen ziet. Geen namen op de kaartjes.
Ongeveer tien minuten per persoonIedereen beantwoordt één korte vraag tegelijk: maakt deze oorzaak die andere erger? Een koppeling komt alleen op de kaart als driekwart ja zegt. Verdeeldheid blijft verdeeldheid.
In totaal een paar uur, in je eigen tempoGrondoorzaken links, wat mensen voelen rechts, geschilpunten gemarkeerd. Dan stelt de groep acties voor en beoordeelt elke actie tegen elke grondoorzaak — geen verlanglijst.
Van jou: bewaren, citeren, insluitenGroter dan één groep? Een ruimte splitst zichzelf in groepen van ongeveer vijftien, elk met een eigen muur; elk aantal ruimtes kan dezelfde vraag oppakken, en hun kaarten worden samengevoegd tot één die zegt hoeveel groepen elke koppeling vonden. Hoe dat werkt →
Een petitie zegt hoeveel mensen iets willen. Een kaart zegt waarom het blijft gebeuren, in het oordeel van de groep zelf, verband voor verband — en wat er eerst moet veranderen.
Een afgeronde kaart is een document: elk verband erin is beslist door driekwart van wie het beoordeelde, en elke bewering heeft een pagina die laat zien wie haar noemde en hoe ze is beslist. Geef hem aan wie dingen kan veranderen. Als een stemming kan hij niet worden afgedaan.
De ruimte beoordeelt elke actie tegenover elke grondoorzaak. Wat eruit komt is een korte lijst concrete veranderingen, elk met de oorzaken die ze in beweging brengt. Een groep kan tellen wat ze kreeg — drie van de acht — en terugkomen voor de rest.
Een kaart noemt oorzaken, geen schuldigen, en niemand in een ruimte wordt genoemd. Wie de directeur verdedigt en wie haar weg wil, kunnen achter dezelfde kaart staan, omdat die zegt wat er steeds misgaat, niet wie de schuld krijgt.
Elk probleem dat steeds terugkomt, waarbij de mensen die weten waarom verspreid zijn over diensten, afdelingen of een hele stad, en niemand het ze goed heeft gevraagd.
Ziekenhuizen & klinieken
Waarom zijn de wachttijden op de spoedeisende hulp zo lang?
Verpleegkundigen, portiers, artsen en baliemedewerkers zien elk een ander stuk. De kaart zet de stukken op volgorde.
Werkplekken
Waarom blijven goede mensen vertrekken?
Exitgesprekken noemen de laatste druppel. Wie er nog is, weet waarop die valt.
Operatie & veiligheid
Waarom blijft hetzelfde incident zich herhalen?
Een incidentanalyse door de hele ploeg, met elke koppeling bevestigd en elk geschilpunt vastgelegd.
Scholen & universiteiten
Waarom blijft de aanwezigheid dalen?
Leraren, ouders en leerlingen in aparte groepen over één vraag; hun kaarten vloeien samen.
Steden & overheden
Waarom is wonen hier onbetaalbaar?
Een raadpleging die een oorzakelijk verhaal oplevert, geen gerangschikte verlanglijst. Duizenden kunnen meedoen.
Strategie & toezichthouders
Wat drijft dit werkelijk aan?
Voor het werk dat meestal eindigt in de lijst van een adviseur: een kaart met herkomst, en wat niet beslist kon worden.
Organisatoren & campagnes
Wat willen we eigenlijk veranderd zien?
Zestig mensen die boos zijn om hetzelfde zijn het zelden eens over het waarom. Breng het in kaart: de wortels zijn de eisen, en de kaart gaat op het bureau. Voor organisatoren →
Hoe het eruitziet voor een gemeente, een werkplek, een toezichthouder, een campagne → · Afgeronde kaarten die je nu kunt lezen →
Elk heeft zijn plek. Geen van alle vertelt een groep wat wat veroorzaakt, met het eigen oordeel van de groep eraan. Het dichtst erbij komt een wiki: een wiki is mensen die samen één pagina schrijven; dit is mensen die samen oorzaak en gevolg in kaart brengen, met behoud van de meningsverschillen. Uitgebreide vergelijkingen → · Acht vormen, getekend →
| Peiling of enquête | Begeleide workshop | Vijf keer waarom, visgraat | True Causes | |
|---|---|---|---|---|
| Wie redeneert | Niemand; antwoorden worden geteld | De ruimte, gestuurd door wie het eerst het kader zet | Eén analist, of een klein team | Iedereen, één paar oorzaken tegelijk |
| Wat het meet | Wat deze week het meest pijn doet | Waar de ruimte het in een dag over eens kan worden | Eén redeneerketen | Wat wat veroorzaakt, bij driekwart van de stemmen |
| Wat je krijgt | Een rangorde | Een flipover en een lijst | Een diagram | Een kaart van grondoorzaken, elke koppeling met herkomst |
| Onenigheid | Weggemiddeld | Gladgestreken | Niet vastgelegd | Bewaard, op de kaart gemarkeerd, naar een andere groep gestuurd |
| Hoeveel mensen | Elk aantal | Tien tot dertig, in een zaal | Een team | Een dozijn tot tienduizenden, online, vanaf een telefoon |
Kevin Dye noemde het het effect van verkeerde prioriteiten: in een complexe situatie zijn de problemen die mensen bovenaan zetten steevast de problemen die het verst stroomafwaarts liggen. Een magazijn noemt pickfouten, een spoedeisende hulp noemt wachttijden, een ministerie noemt het vertrouwen van het publiek — en elk daarvan is een gevolg. Sleep de schuif.
De omrande punten links zijn de echte aanjagers: stil, structureel, zelden in iemands hoofd. Rechts staat wat mensen week na week voelen. De schuif bepaalt hoe de ruimte beslist wat ertoe doet.
Spreadthink. Zet vijftien goed geïnformeerde mensen in een ruimte en hun prioriteiten overlappen nauwelijks — in onze runs krijgt 61–89% van alle voorgestelde punten minstens één stem. Niet omdat iemand het mis heeft, maar omdat een complexe situatie meer is dan één persoon kan overzien.
Waarom niet gewoon betere vragen stellen? Omdat een oorzaak waar niemand op stemt nooit onderzocht wordt, hoe goed je ook vraagt. Daarom houdt de methode een paar plekken open voor over het hoofd geziene ideeën die met een bron komen.
Waarom niet de AI laten beslissen? Een model kan een argument in een structuur lezen — het onze doet dat. Het mag er nooit een beoordelen. Elk oordeel hier wordt door mensen geveld of door een vaste regel berekend.
Elke groep doorloopt alle zeven op zijn eigen muur. Een gespreksleider opent en sluit elke fase, of een klok doet het. Videogesprekken zijn ingebouwd: Toelichten en Structureren kunnen per groep in een gesprek plaatsvinden, op Jitsi, zonder opnames.
Eén idee per kaartje, één bewering per idee, als antwoord op één startvraag.
Auteurs scherpen de betekenis aan. Dubbele worden alleen samengevoegd als beide auteurs instemmen — zodat een populaire formulering zichzelf niet kan vermenigvuldigen.
Mensen koppelen ideeën die ze op elkaar vinden lijken; een koppeling houdt stand als twee mensen hem onafhankelijk maken. Namen komen het laatst en bepalen nooit een stemming.
Een vast budget aan stickers voor belang, plus plekken gereserveerd voor over het hoofd geziene ideeën die iemand met bewijs kan onderbouwen.
Beïnvloedt A B in belangrijke mate? Paar voor paar beantwoord bij 75% van de uitgebrachte stemmen; gevolgen worden gratis afgeleid.
De oorzaken, de diepste eerst. Een terugkoppelingslus telt als één diepe oorzaak; wat nergens aan vastzit wordt getoond, niet weggelaten.
Stel voor wat te doen, beoordeel dan elke actie apart tegen elke grondoorzaak. Vergelijk plannen. Leg voorspellingen vast.
In een zaal passen tweehonderd mensen. Het internet heeft geen zaal. Vijftien mensen die online overleggen is niet het moeilijke deel. Het moeilijke deel is veertig ruimtes die aan dezelfde vraag werken en met één antwoord eindigen, dan vierduizend, zonder dat iemands last groeit. Elke groep krijgt een eigen muur; ruimtes over dezelfde vraag sluiten zich aaneen, hoe die ook is verwoord; een paar kaartjes reizen tussen ruimtes, mensen niet; en de kaart van elke groep wordt samengevoegd tot één, met tegenstrijdigheden gepubliceerd, nooit gemiddeld.
De vraag is de organisator. Niemand hoeft de ruimtes te werven of bij elkaar te houden: een vraag wordt gepubliceerd, ruimtes openen zichzelf voor iedereen met een adres op de plek waar het om gaat, en de kaarten vouwen samen tot één. De mensen van een faculteit of een bedrijf kunnen de ruimte ervan openen zonder het de faculteit of het bedrijf te vragen. Geen commissie houdt het bijeen: duizenden mensen in ruimtes van vijftien, ieder die één paar tegelijk beantwoordt, komen tot een geheel dat niemand van hen in zijn hoofd hoefde te houden.
Wat er ontstaat. De kennis die een moeilijk probleem nodig heeft, is verspreid. Geen ruimte ziet het hele probleem; elke ruimte heeft er een stuk van. Elke ruimte schrijft haar eigen oorzaken voordat er iets van elders binnenkomt, dus de ruimtes verkennen voordat ze delen. Daarna reizen een paar uitgekozen, uiteenlopende kaartjes, en elke ruimte beoordeelt ze als haar eigen. Ruimtes krijgen elkaars oordelen niet te zien terwijl ze oordelen, dus overeenstemming tussen ruimtes wordt gevonden, niet overgenomen, en één organisatie telt als één stem, hoeveel ruimtes ze ook opent. Waar ruimtes het oneens zijn, gaat het paar naar andere ruimtes, en wat zij niet kunnen beslechten, wordt gepubliceerd als omstreden. Wat eruit komt is geen lijst van de grootste problemen, maar hoe ze elkaar aandrijven: een oorzakenkaart die geen ruimte alleen had kunnen tekenen, dikker waar meer ruimtes hetzelfde verband elk op eigen houtje vonden. Waarom de ruimtes elkaar niet volgen.
Een nieuwe ruimte kan ontvangen wat ze miste. Zodra haar eigen mensen de hunne hebben opgeschreven, kunnen de meest relevante oorzaken die eerdere kaarten over haar vraag of de ruimtes waarmee ze is samengevoegd vonden, bij haar binnenkomen; een paar uitgekozen, uiteenlopende kaartjes reizen tussen ruimtes; en een besloten ruimte — die van een bedrijf, een ziekenhuis, een ministerie — kan opnemen wat de openbare ruimtes over haar vraag vonden, zonder dat er iets van haar naar buiten gaat. Dat is de andere helft van een zwerm: hij onthoudt, een collectief geheugen van wat eerdere ruimtes vonden. Lees de afgeronde kaarten voordat je een ruimte opent; het inzicht ligt er misschien al om op voort te bouwen.
Zodat geen enkele persoon, factie of luide stem de kaart kan verbuigen. Hoe ze getest zijn.
Als een groep verdeeld is over de vraag of de ene oorzaak de andere beïnvloedt, wordt het paar niet vastgelegd als “geen invloed”. Het blijft open, en als niemand het kan beslissen, verschijnt het op de kaart als betwist.
Een open paar gaat naar twee andere groepen, door loting gekozen zodat niemand een vriendelijke kan uitzoeken. Ze antwoorden apart, en beide moeten het eens zijn. Welke groep welke vragen krijgt, rouleert.
Een paar plekken op de shortlist worden vrijgehouden voor ideeën die te weinig stemmen kregen. Iedereen kan er een voordragen door een bron bij te voegen; het krijgt een plek zodra een tweede persoon de bron relevant vindt.
Mensen groeperen vergelijkbare ideeën zodat een lange muur makkelijker te lezen is. De groepen beïnvloeden nooit een stemming of het resultaat. Anders zou wie de grenzen trekt de uitkomst kunnen sturen.
Of de ene oorzaak de andere beïnvloedt is een feitenkwestie: driekwart van de stemmen, dan komt het op de kaart. Hoe belangrijk iets is, is een waardekwestie: iedereen krijgt dezelfde vijf stemmen, en het resultaat wordt gerapporteerd, nooit “overeengekomen”. Driekwart eisen voor prioriteiten zou wissen wat een minderheid belangrijk vindt.
Betwiste paren dragen twee verschillende geschillen. Het platform haalt ze uit elkaar, omdat maar één ervan een mechanisch antwoord heeft. Probeer de logicacheck →
Eén woord verschuift. De twee premissen blijven, de twee conclusies blijven, en het argument gaat van dwingend naar drogredenering. Groepen ruziën hier uren over zonder te merken welke ze vasthouden.
Wat de machine mag beslissen. Of een conclusie volgt is rekenwerk, en kost geen stemmen. Of een premisse waar is, is nooit aan de machine: dat gaat naar een panel, met het bewijs erbij.
Een paar effectieve uren per persoon: ongeveer tien minuten om kaartjes te schrijven, een korte toelichting, en de paren, die het langst duren. Verspreid ze over dagen of doe ze in één keer, zoals de focus van de groep en het aantal kaartjes toelaten; de gespreksleider sluit elke fase, of een klok doet het. De kaart is te lezen zodra hij vaststaat.
Van een dozijn tot tienduizenden. Een ruimte splitst zichzelf in groepen van ongeveer vijftien, elk met een eigen muur. Elk aantal ruimtes kan dezelfde vraag oppakken, en hun kaarten worden samengevoegd tot één die zegt hoeveel groepen elke koppeling vonden.
Een gebruikersnaam en een wachtwoord; geen e-mail, tenzij de gespreksleider om bevestigde adressen vraagt zodat één persoon één lid is. Adressen worden nooit opgeslagen, alleen een hash met sleutel. Niemand wordt in een dialoog bij naam genoemd, en een week na afloop wordt de ruimte verzegeld: ze vergeet wie erin zat.
Gratis tot 100 mensen. Grotere organisaties betalen per abonnement; geregistreerde non-profits krijgen het Pro-abonnement gratis. Abonnementen en prijzen →
Een model kan een scherpere formulering voor een vraag voorstellen, een auteur een verhelderende vraag stellen en een argument in een structuur lezen. Het velt nooit een oordeel: elke koppeling op de kaart komt uit de stemmen van mensen of uit een vaste regel, en je kunt zien welke.
Een kaart van grondoorzaken waarop elke koppeling laat zien hoe hij beslist is, een verslag van waar de groep het niet over eens werd, de acties beoordeeld tegen elke grondoorzaak, en een pagina voor elke bewering die geciteerd, ingesloten of als JSON gelezen kan worden. Beslissen wat te doen, en daarvoor instaan, blijft bij jou.
Ja. Een ruimte kan zich openen voor een domein, zodat iedereen met een adres bij een faculteit, een ziekenhuis of een bedrijf de ruimte ervan kan openen en de rest naar binnen kan. Niemand binnen wordt genoemd, en de kaart noemt oorzaken, geen mensen. Wat de instelling krijgt is de kaart — meestal de eerste keer dat ze het hele beeld ziet.
Een week na afloop verzegelt de ruimte zich: ze vergeet wie erin zat; alleen de naam van de gespreksleider blijft, omdat de vraag onder die naam is gepubliceerd. De kaart, het verslag van elk beoordeeld paar, de acties en de voorspellingen blijven, met een pagina voor elke bewering. Een campagne kan een jaar later terugkomen en precies aanwijzen wat er beloofd was en wat er bewogen heeft.
De vraag en haar reikwijdte, wie mag meedoen en hoe, het tempo van de stappen en wanneer elke stap sluit, of de ruimte privé of vermeld is, en wat erna komt: de acties, het plan, de voorspellingen. Wat niemand bepaalt, is de kaart zelf — niet de gespreksleider, niet één groep in de ruimte: een verband vereist driekwart van de uitgebrachte stemmen, en een verdeelde vraag gaat naar andere groepen. Dat is wat het resultaat de moeite waard maakt: niemand kan zeggen dat u het hebt gestuurd.
Ja. De gespreksleider kan een ervaren begeleider zijn, en de fases Toelichten en Structureren kunnen per groep in een gesprek plaatsvinden dat de begeleider leidt. Zonder begeleider houden de regels de fases op koers. Begeleiders die gestructureerde democratische dialoog kennen, kunnen de lessen overslaan.
Ja. Een besloten ruimte kan vragen om de kaartjes van de vermelde ruimtes over dezelfde vraag te ontvangen: de oorzaken die anderen vonden, komen op haar muren aan, en niets van haar gaat naar buiten. Elke afgeronde openbare kaart en elke gedeelde kaart kan door iedereen worden gelezen, en het formulier dat een ruimte opent, meldt wanneer de vraag al eerder is gesteld.
Gebouwd op gepubliceerd werk
De methode is gestructureerde democratische dialoog (Structured Democratic Dialogue): vijftig jaar peer-reviewed werk en honderden gedocumenteerde dialogen, van Warfield en Cárdenas tot Christakis, Bausch, Laouris en Dye. Zij noemden schaal de hardste grens; die grens opheffen is waar dit platform voor is. Eén bewuste afwijking: niemand wordt in een dialoog bij naam genoemd, omdat op een werkplek of in een verdeelde gemeenschap de naam is wat mensen ervan weerhoudt het ware kaartje te schrijven.
Polis, Remesh en de Habermas Machine vragen waar een menigte het over eens is. Dit vraagt wat wat veroorzaakt, en bewaart wat het niet kan beslissen. De mechanismewetenschap eromheen, de tegen blokstemmen geteste regels en de implementatie zijn wat wij toevoegen.
Eén groep kan het hele traject in een paar effectieve uren doorlopen, verspreid zoals ze wil. Je eindigt met een kaart, een lijst grondoorzaken, een verslag van wat niet overeengekomen kon worden, en elke verbinding die laat zien hoe ze beslist is — een document dat de vergadering, de campagne en de mensen die haar voerden overleeft.